Artikel in magazine KNST 15 oktober  2026

Die hoort bij mij

Ook een galeriehouder valt soms als een blok voor een kunstwerk. Anita Gaasbeek van De Hollandsche Maagd in de Goudse binnenstad zag Iris and the Dragonfly in een klein winkeltje in Japan en wist meteen: die wil ik. Alleen had ze later geen idee meer waar ze het had gezien. Haar man gelukkig wel. Hij vond het al even prachtig. Nu hangt het bij hen thuis aan de muur.

Niet alleen het werk zelf raakte hen. Ook de titel kreeg meteen een persoonlijke lading. Anita’s schoonmoeder, die drie jaar geleden overleed, heette Iris. En dan was er de libelle: symbool van verandering en boodschapper van iemand die er niet meer is. ‘Het is Iris,’ dacht ze. Meer woorden waren niet nodig.

Thuis en in haar galerie hangt meer kunst met een persoonlijk verhaal: eigen werk, maar ook objecten die Anita voor een expositie binnenkreeg en niet meer wilde laten gaan. Een daarvan is het porseleinen lichtobject van Ineke van der Bol, een schelp op een druiventak. Anita keek ernaar en wist dat het niet meer weg mocht. Ze moest het gewoon hebben.

Haar hand moet volgen

Zelf staat Anita nog altijd met potlood of penseel in haar hand en daarnaast geeft ze les. Als jong meisje was ze al gefascineerd door tekenen, muziek en beweging. Ze bezocht musea en concerten en koos later op de kunstacademie voor grafische vormgeving. Die opleiding scherpte haar oog voor lijn, vorm en compositie. In haar eigen schilderijen en schetsen zoekt ze vooral de beweging: het ogenblik dat alweer voorbij is voordat je er goed naar hebt kunnen kijken. Daarom tekent ze zo graag dansers. Hun houding wacht niet tot zij klaar is; haar hand moet volgen.

Als galeriehouder kijkt Anita naar techniek en oorspronkelijkheid. Een werk moet goed gemaakt zijn, maar ook iets eigens hebben: je moet de kunstenaar erin kunnen herkennen. Daarna beslist haar gevoel. Het moet haar laten stilstaan, dichterbij lokken of later opnieuw door haar hoofd gaan.

Verder lezen? Klik hier voor de pdf van het artikel